Eigen schrijven

 

10 Juli 2017

Loop je mee?

wandel tekening zomer

Maandag 10 juli a.s. organiseer ik een wandeling speciaal voor vrouwen. Een wandeling om in beweging te komen, te inspireren, stil te staan, te delen, om ontspannen het hoofd leeg te wandelen en energie op te doen.

Vertrek 9.30 uur en rond 11.30 uur zijn we terug.

Neem een schrijfboekje, een pen en een dekentje om op te zitten mee. Koffie en thee wordt verzorgd. We vertrekken bij de houten stoel op de hoek Marisstraat-Loonerstraat te Assen.

Kosten: € 6,50

 

 

 

 

27 november 2016

Laatst raakte ik in gesprek met een drietal moeders met kinderen in de leeftijd van 5 tot 9 jaar.
Hun kinderen wilden niet meer naar school, konden niet mee komen en ‘scoorden’ onder de gemiddelde maat, terwijl het toch ‘gewone’ kinderen zijn. Het meisje van 5 was veranderd van een vrolijk blij kind, die er erg naar uitkeek om naar school te gaan, in een kind dat elke ochtend huilend wakker werd en niet meer naar school wilde. Moeder zat met haar handen in het haar en vroeg mij of ik ook kinderen van 5 kon begeleiden. Haar stem had een wanhopige klank, Ze wist niet meer wat ze moest. De andere moeder sloot hierop aan en vertelde dat haar zoon, een aardige en behulpzame jongen was verandert in een onzekere stille jongen. 

Deze drie moeders zijn op zoek naar dát wat voor hun kinderen nodig is. Een andere vorm van onderwijs?, vernieuwend onderwijs? Op de een of andere manier ‘passen’ hun kinderen niet in het huidige onderwijs systeem. 

Deze moeders zien hun kinderen onzeker worden, zien dat ze faalangst aan het ontwikkelen zijn en daarom zijn ze wanhopig op zoek…..immers iedere ouder/verzorger wil graag dat zijn/haar kind zich kan ontwikkelen tot een fijn mens met een bewuste persoonlijkheid en persoonlijk leiderschap. Geen enkele ouder/verzorger ziet graag dat hun kind onzekerheid en/of faalangst ontwikkeld.

Deze berichten hoor ik de laatste tijd steeds meer, kinderen die stranden in het huidige onderwijssysteem en dan òf een stempel krijgen òf het advies krijgen om naar het speciaal onderwijs te gaan. Ik hoor dit als kindercoach en ook als groepsleerkracht en ik maak me daar toch zorgen over.

Ik gun alle kinderen, die stranden in het huidige onderwijssysteem, een gevoel van:
“ ik ben goed genoeg.”  Ik denk dat dat gevoel cruciaal is voor de keuzes die kinderen in hun leven gaan maken. “
Hoe fijn zou het zijn als jonge kinderen van nu, op de basisschool, al mogen ervaren dat ze veel meer kunnen dan ze werkelijk denken, dat er tal van mogelijkheden zijn om te leren, om informatie te verwerken?

En om dan ook de leerkrachten hierin mee te nemen..

Aarzel niet, ècht!
Ieder kind is het waard om gezien te worden.

Marian van Houten

 


 

 

14 november 2016

Na mijn schrijven van gisteren heb ik mijn eigen tekst al wel 15 keer opnieuw gelezen. Het stuk heb ik gisteren vrij impulsief geplaatst en ik weet inmiddels van mezelf dat het voor mij handig is mijn geschreven tekst regelmatig opnieuw te gaan lezen. In het schrijven van mijn teksten mis ik nl. regelmatig letters die ik òf vergeet òf gewoon niet zie door mijn beeldende manier van kijken.
Niet voor niets werd beelddenken vroeger ‘ woordblind’ genoemd. Nou ik snap het helemaal. In de 15 keer dat ik mijn tekst heb doorgelezen heb ik elke keer wel 
iets gevonden wat qua spelling niet correct was. Een letter teveel, een letter te weinig of soms gewoon een letter gemist.
Ook in dit schrijven zal dat weer gebeuren. Ik laat het maar zo. Door steeds opnieuw te lezen zal de tekst uiteindelijk helemaal 
correct zijn op het gebied van spelling. dus neem me dat niet kwalijk. Het is werkelijk een kenmerk van het beelddenken.

Ik heb eens bij iemand het alfabet opgeschreven, zij vroeg mij dat te doen. Toen ik klaar was vroeg ze me te kijken of het klopte. Ik zag niks bijzonders en zei dat het correct was. tot twee keer toe zag ik geen bijzonderheden. Uiteindelijk wees ze me erop dat ik de letter d niet had opgeschreven. “Oh wat stom!” riep ik uit, ik had het niet gezien.  Hoe bijzonder dat mijn reactie zo was. een reactie van afkeuring van mezelf.
Gelukkig werd ik er niet op afgerekend  en hoe vaak wordt dit niet als “fout” benoemd? En juist dat benoemen van “fout” dat maakt dat je je onzeker gaat voelen.

Nu ik dit schrijf vraag ik me af waarom beelddenken ‘ anders’ wordt genoemd? Het antwoord is snel gegeven. De hele maatschappij is gericht op de taligen onder ons en is niet gericht op de beelddenkers.

Voor nu ga ik mijn specialisatie uitwerken voor al die beeldschone kinderen, zodat ik ze kan ondersteunen in hun eigenwaarde.
In Contact en Beeldschoon

 

 


 

 

13 november 2016.

Beelddenken
zo mooi
ècht niet anders.
Op hun eigen manier
beeldschoon.

In Contact Kindercoaching
voor beeldschone mensen.

Beelddenken, denken in beelden. Ik ben er een kei in.
Beelddenkers hebben een groot associatief vermogen en zijn vaak zeer creatief. Het zeer snel van beeld naar beeld kunnen schakelen is een ware kunst en tevens kan het een valkuil zijn. Door het snelle schakelen van beeld naar beeld en het associëren van de beelden, kunnen er woorden, van de ander, gemist worden die wellicht van belang zijn.
Beelddenkers hebben een rijke fantasie en kunnen prachtige verhalen vertellen. Immers ze beleven het zelf mee door de beelden die ze tijdens het vertellen zien.

Als kind voel je feilloos aan dat het bij jou anders gaat dan bij anderen. Door dit ‘anders’ zijn ga je compenseren in gedrag, zodat het voor de ander, èn voor jezelf, duidelijk is dat je niet ‘anders’ bent. Ik ging vroeger de clown uithangen en was daar erg goed in. Nu zie ik dat daar een onderliggende reden voor is geweest.
Ik zet ‘anders’ tussen aanhalingstekens omdat beelddenkers vaak zo genoemd worden,
dat het ‘anders’ werkt.
Ik ben ervan overtuigd dat een beelddenker zich niet ‘anders’ hoeft te voelen en of je nu een beelddenker bent of niet, ieder verwerkt informatie op zijn/haar eigen manier.

Wat maakt het nou dat ik beelddenkende kinderen zou willen begeleiden?
Mijn overtuiging is dat beelddenkers al vrij jong zichzelf verliezen in het willen voldoen aan de verwachtingen van de ander. Heel begrijpelijk omdat je als kind niet ‘anders’ wilt zijn. Je wilt erbij horen, bij de groep, bij diegene waar jij tegen op kijkt, diegene die, in jouw ogen, altijd alles goed doet….toch? Daar komt bij dat het huidige school- en onderwijssysteem niet gericht is op beelddenkende kinderen. 

Vorige week op een studiemiddag op mijn werk werd het voor mij opeens helder. We hadden de opdracht om onszelf te introduceren via beeld. Een tekening…” Helemaal mijn ding.” dacht ik op dat moment en mijn brein werkte al op volle toeren, het ene beeld na het andere kwam voorbij en ik begon enthousiast te tekenen.
Na afloop werden de tekeningen getoond en besproken. Ik merkte al na de tweede tekening dat ik het ‘anders’ had gedaan: “Niet goed!, Fout! Als enige ook nog!” waren de eerste gedachten. lichte schaamte voelde ik erbij. Gelukkig komen deze gedachten nu minder binnen dan vroeger en reken ik mijzelf er niet meer op af. Ik weet dat ik eerder op deze momenten het liefst weg was gedoken, onzichtbaar wilde worden, en vooral dat men mij niet het woord gaf.

Hoe fijn zou het zijn als ik beelddenkende kinderen kan ondersteunen in het “niet verliezen van wie jij bent”. Want je bent Beeldschoon, net als ieder ander.
Dit is wat ik wil doen. Beeldbekende kinderen laten ervaren en vooral voelen, dat ze goed zijn zoals ze zijn. niet onzeker hoeven zijn over zichzelf, geen faalangst hoeven ontwikkelen. Tsjonge terwijl ik dit schrijf voel ik het in mijn buik en als een echte beelddenker zie ik mijn buik jubelsprongen maken.

Hoe ga ik dit doen? Lijfelijk, vooral lijfelijk en dan bedoel ik ervaren met het lijf, met al je zintuigen zodat je lijf èn je zintuigen in beweging komen. Want dat is wat werkt bij beelddenken. 
Daarbij gaan we ook naar buiten, de natuur in.
Ik ontmoet je graag.

Dat je er vooral mag zijn. 
In Contact en Beeldschoon!

Marian
(info@incontactkindercoaching.nl)

Ik ga mijn website aanpassen. dat neemt iets meer tijd. Voor nu deel ik mijn missie met jullie.